ايرج نديمي:براي اين‌كه بتوانيم تحريم‌هاي اقتصادي را در كشور مديريت كنيم، بايد چند باور و چند برنامه داشته باشيم.

باور اول اين‌كه قبول كنيم آمريكا در رابطه با دشمني با ايران برنامه دارد و اين برنامه در درازمدت، كوتاه‌مدت و ميان‌مدت با هم متفاوت است؛ اما يك نتيجه و خروجي دارد و آن اين‌كه دنيا را مقابل ما قرار دهد.
دومين باور اين‌كه اين تحريم‌ها با تحريم‌هاي ابتدايي متفاوت است. مثلاً ما تحريم آمريكا را از ابتدا داشتيم، اما تحريم جهاني نبود و قطعنامه‌اي نداشتيم كه كشورها را مجاب كنند كه نمي‌توانيد كالاهاي خود را به ايران بفروشيد و اگر بفروشيد، تحريم مي‌شويد.
سومين باور اين است كه ما بپذيريم نگاه مردم به اقتصاد با 20-10 سال پيش خيلي فرق مي‌كند، زيرا احزاب در كشور ما به گونه‌اي عمل كردند كه نيازهاي اقتصادي و احساس فقر را تشديد مي‌كند. بنابراين در شرايط فعلي اگر اقتصاد حرف اول زندگي مردم نباشد، مهم‌ترين موضوع زندگي آن‌هاست.
بر اساس راهكارهاي مقابله با تحريم اقتصادي و چگونگي مديريت آن، ما بايد دوستان ديپلماتيك خود را افزايش دهيم و اين كار فقط در حد يك نامه و سفر و سلام‌عليك مقدور نيست، بلكه بايد در قالب قراردادها مطرح شود و در وهله دوم نيز تدبيري كه بايد آخر كار بكنيم، اول و وسط كار بكنيم، يعني خودمان را در موضعي نياندازيم كه هزينه‌ها را داده باشيم، بلكه با تدبيري كه اتخاذ مي‌كنيم، پيش از اين‌كه هزينه‌ها زياد شود، جلوي آن را بگيريم.
درباره تحريم‌ كالاهاي اقتصادي هم يا ما واردكننده هستيم يا صادركننده. پس به بازار نيازمنديم. در اين صورت هم نمي‌توانيم بدون توجه به روابط سياسي ديپلماتيك مسائل اقتصادي‌مان را حل كنيم.
ما بايد درباره دشمن، شناخت شرايط فعلي دنيا درخصوص اقتصاد، شرايط فعلي اقتصاد در كشور، وابستگي و پيوستگي اقتصادي، تدبير براي برون‌رفت از راه ديپلماتيك و سياسي در وهله اول وزارت خارجه‌مان را تقويت و در اين بخش تحولي اساسي و همه‌جانبه ايجاد كنيم. ما در دستگاه ديپلماسي به آدم‌هايي نيازمنديم كه تدبير، دانش و اطلاعات و به رهبري و انقلاب پيوستگي داشته باشند و مسأله را با عقل حل كنند.
بايد شرايط را اولويت‌بندي كنيم و ميان صنايع كوچك و بزرگ همچنين صنايعي كه وابستگي ما را به واردات زياد مي‌كند يا نياز به سرمايه‌گذاري سنگين دارند، تفاوت قائل شويم و با توجه به انواع نگاه‌ها از باب مكان‌يابي طرح‌ها، اجراي طرح‌ها را اولويت‌بندي كنيم و دولت راحت‌ترين كاري كه مي‌تواند در اين زمينه بكند، اين است كه خودش را دولت رفاه كند و خود را از شر خيلي از شركت‌ها راحت كند و آن را به بخش خصوصي بسپارد و هزاران ميليارد تومان پول خود را كه درگير اين شركت‌هاست، آزاد و براي زندگي مردم هزينه كند.

روزنامه جام جم، شماره 2301، 20 خرداد 1387